Monnikenwerk
Stad in stukkies

Mijn voetnoten bij de verbouwing van Delft.

Monnikenwerk

15 februari 2015

Het begon ruim vijf jaar geleden bijna ongemerkt. Met een geel bord, 'Vanaf 3 augustus hier geen fietsen plaatsen', op de stoep bij de blauw geschilderde panden aan het stationsplein. De 3 augustus werd in diverse stappen overgeplakt tape uiteindelijk 4 september, maar toen gingen de stalen kaken van Vlasman Sloopwerken ook onherroepelijk in de Delftse gevels, uit medeleven blind gemaakt. Het kunstzinnig verbrokkelde glas van het busstation, werd door de werkelijkheid ingehaald en aan echte gruzelementen gewalst. De grote lepelaar deed zich te goed aan de Delftse klei en liet er pokdalige tunnelwanden als dank in achter. Met als bekroning een roestbruin rijstveld vol voorovergebogen betonvlechters, werkend aan de steun en toeverlaat van hun opvolgers: de meccanobouwers van staal en glas. De blauwe diamant uit de artist impressions werd het niet echt, maar een brok antraciet is niet lelijk en deze herbergt, weet ik van nachtelijke lichtinkijkjes, een spectaculair mooi nieuw station.

En dan, voor je het weet, eindigt het ook weer bijna ongemerkt. Met opnieuw een geel bord, dit keer op het perron langs wat binnenkort het oude spoor gaat heten. 'Vanaf zondag 22 februari tot en met vrijdag 27 februari is er geen treinverkeer tussen Schiedam en Den Haag'. Misschien komen er weer twee van die mannen met een rol tape voor wat aanpaswerk, maar anders rijden we vanaf 28 februari in een boogje onder onszelf door.

Tijd dus voor een afsluiting van deze stukkies: 278 in totaal over vooral de kleine gebaren in een groot werk. Want, dat heb ik er wel van opgepikt, iets indrukwekkends verrichten is vooral een kwestie van gewoon maar aan de slag, kleine stapjes en heel veel geduld.

Dat was mooi om te zien.