Filmpje
Op het opabankje

Oudemannengezeur, pensionadogedachtes en opa-ervaringen.

Filmpje

13 december 2018

'Ik wil een filmpje van een meneer die melk over zijn hoofd gooit.'
Kleindochter Elin staat recht voor me. Beentjes in vastberaden stand op de kamervloer, wenkbrauwen in een strenge frons, beide handjes als bij een laatste poging tot redelijk pleidooi naar mij uitgestrekt. Het is duidelijk dat nu eindelijk eens moet gebeuren wat zíj wil, maar ik heb geen idee hoe haar daarbij van dienst te zijn. Ik weet ook niet goed of ze aanspraak maakt op iets dat ze kent of iets waarvan ze hoopt dat het toch ergens wel bestaat in deze wereld.
'Bedoel je een tekenfilm?', vraag ik.
'Nee, een echte!', zegt ze op een toon waaruit de laatste restjes geduld beginnen weg te sijpelen.
'Over een meneer die melk over zijn hoofd gooit?'
'Ja, hij springt op de bank en dan gooit hij melk over zijn hoofd. En daarna...' - van de voorpret moet ze even pauzeren - '... daarna stopt hij zijn hoofd in de wc!'
'En dan trekt hij door zeker?', kan ik het vervolg haast wel uittellen.
'Ja!', zegt ze meteen verheugd. 'Die bedoel ik!'
'En heb je dat al eens eerder gezien?'
Ze knikt. Vastbesloten. 'Ik weet dat hij bestaat.'

Ik betwijfel dat laatste ten zeerste, maar app toch maar even naar de mama of zij enig idee heeft.
'Rembo en Rembo!', bliept het direct terug op mijn schermpje. Heeft ze dus toch gelijk. Volgens Elin is het op Youtube, maar zoeken is niet nodig want enkele seconden later stuurt mama het linkje al. Ik klik het aan en zet het beeld naar de televisie. Elin draait al rondjes van plezier op de bank en klopt op de zitplaats naast haar bij wijze van uitnodiging.

Het is een kort filmpje, hooguit twee minuten. 'Wat oude mensen doen als de kinderen van huis zijn', of iets in die richting. We zien twee middelbare volwassenen met de typische Rembo-en-Rembo-intonatie afscheid nemen van twee kindjes van een jaar of acht die vervolgens met hun schooltas op hun rug het beeld uitlopen. Direct daarna draait de meneer het volume van de cd-speler op voluit, danst de mevrouw in het ontstane muziekspektakel met een lampenkap op haar hoofd en pakt de man, verdomd als het niet waar is, een pak melk om dat over zijn haren uit te gieten. Elin springt ondertussen van plezier op en neer en roept al 'nog een keertje' als de man nog bezig is zijn hoofd in de wc-pot schoon te spoelen en de mevrouw de lamp weer in orde maakt, zodat zij keurig netjes de deur voor de teruggekeerde jongens kunnen opendoen.

Nog een keertje dus en, natuurlijk, daarna nog een keertje. Ondertussen is Elin steeds dichter tegen me aan gekropen. Vanwege de lol, denk ik. Maar er is ook iets anders. Na de vierde keer kijken, houdt ze dat niet langer voor zich. Ze kijkt me strak aan met ogen die nog naglanzen van het plezier en bekent me dan een duidelijk langgekoesterde wens.
'Dit wil ik zóóó graag een keertje met jou doen, opa.'


Voor aankondigingen van nieuwe opastukkies, volg mijn Facebookpagina.