Vroeger
Op het opabankje

Oudemannengezeur, pensionadogedachtes en opa-ervaringen.

Vroeger

14 januari 2018

Dat vroeger alles beter was, is volgens mij eerder een verzoek om nog mee te tellen dan een op werkelijkheid gebaseerde ervaring van mijn leeftijdsgenoten. Neem mijn fiets. Niemand zal toch durven beweren dat de perfecte schok waarmee mijn hydraulisch aangestuurde schijfremmen mij met de beweging van één vinger tot stilstand brengen ook maar in de buurt komt van het piepende stukje rubber dat ik zo'n beetje met twee handen aan één remhendel tegen de velg van mijn Peugeot racefiets moest zien te krijgen. Om nog maar te zwijgen over die kleine hefboompjes waarmee je, voorover reikend, naar het volgende tandwiel op de derailleur moest tasten. Mijn Rohloff-naaf doet dat met een kort maar kordaat klikje. In stilstand, net zo makkelijk. En vroeger belde mijn moeder, elke avond stipt na afloop van het Journaal. Alles goed daar? Alles goed. Dankzij de familie-app weet ik nu niet alleen dat kleinzoon Liam de waterpokken heeft nog voor ze goed en wel doorgebroken zijn, ik zie ook zowel een close-up van de verschijnende bultjes als een verdrietig plaatje van zijn gezicht vanuit het warme holletje dat zijn moeder op de bank beneden voor hem heeft gemaakt.

Maar, het is waar. Er zijn ook keerzijdes. Ik ga binnenkort op reis en, je schrijft of je schrijft niet, dan moet er nu op zijn minst een werkend toetsenbord met beeldscherm mee. Ik héb zo'n handig mini-laptopje. Dus even zoeken waar dat ding ook alweer is, in de reistas en klaar. Dacht ik. Maar dat bleek lelijk buiten de wurggreep van de vooruitgang gedacht. Lege batterij, natuurlijk. Oplader, oplader. Het is er allemaal maar soms duurt het even. Net als de goede manier vinden om met kippige ogen de USB-stekker in het ding te pluggen. Eenmaal weer tot leven gewekt, begint de narigheid pas goed. Een oneindige rij updates van Windows bestormen mijn beeldscherm met noodkreten over een tekort aan schijfruimte. Ik wil het na een paar uur vruchteloos ploeteren om de verordonneerde 8 gigabyte (!) geheugenruimte vrij te maken gewoon voor gezien houden, maar dan verandert de toon in ronduit dreigementen dat vanaf nu niemand meer verantwoordelijk is voor de veiligheid van mijn apparaat. Uiteindelijk kom ik er wel. Want natuurlijk heb ik ook nog ergens een externe schijf die ik na een keer of drie mispluggen met de USB-stekker heus wel aangesloten en zelfs geformatteerd krijg, waarna dan eindelijk de mededeling verschijnt dat Windows gaat nadenken over het voorbereiden van mijn updates. Geschatte tijdsbesteding 6.48 uur en nog wat seconden. Zet de computer niet uit!

Vroeger, inderdaad. Vroeger liep ik naar de kantoorboekhandel en kocht er een handig klein notitieboekje met zo'n fijne stevige kaft, zwart met rode hoekjes. Altijd dezelfde, dus zoeken was niet nodig. En een echte mevrouw vroeg dan vriendelijk of er anders nog iets van mijn dienst was.


Voor aankondigingen van nieuwe opastukkies, volg mijn Facebookpagina.