Verrassing
Op het opabankje

Oudemannengezeur, pensionadogedachtes en opa-ervaringen.

Verrassing

21 februari 2019

Mijn opadag begint op een tijdstip dat ik me normaal gesproken nog een uurtje of twee om zou draaien en kent meestal een respectabele hoeveelheid aanspraken op mijn improvisatievermogen en conditie. Zoals kleindochter Elin (3), al lang en breed zindelijk, die ver van huis opeens peinzend voor zich uit kijkt en meldt dat haar broek steeds natter wordt. 'Hoe kan dat nou, opa?'. Of, naar huis gesneld en van schone kleren voorzien, stug volhoudt dat haar kleine zusje Sophie (1) het juist leuk vindt als je haar wangen induwt tot ze keihard begint te gillen. Ook weet ze zeker dat op het pak melk staat dat je de inhoud op de grond moet gooien. Als ik het daar niet mee eens ben, moet opa nodig poep op zijn hoofd. Hihi.

Maar daarna is het toch in de eigen achtertuin heel gezellig met grote broer Liam (5) als vader die zwoegend met emmers drabbig water zeult terwijl mama Elin rondredderend in haar keukentje bezig is en opa, 'jij was het kind', geruststelt, 'het eten komt er zo aan hoor kind, ga daar maar vast zitten'. Mijn rug protesteert wanneer ik op een te laag en wankel krukje na een dag vol tillen en opstaan wacht op mijn beloning: moddersoep met kruidkoek. 'Alleen nog even roeren, kind.'

Als ik even later mijn jas aantrek met een comfortabele NS-stoel tijdens de thuisreis voor ogen, komen ze nog even giebelend naar binnen, allebei met de handen ter hoogte van hun navel.
'We hebben een baby in onze buik', roepen ze al van een afstandje.
Iets in de manier waarop ze erbij kijken, doet wat ervaringsalarmen bij me afgaan en wanneer ze dichterbij komen zie ik dat hun kleren van onder tot boven onder het zand zitten. Terug naar buiten dus, gaan mijn handen al om ze heen, als ik opeens zie dat ze inderdaad allebei opbollende buiken hebben die ze als een ervaren zwangere met twee handen ondersteunen. Het muntje valt bij mij precies op hetzelfde moment als bij hen de vroeggeboorte van hun twee modderbaby's, die vanonder hun T-shirtjes op de grond kletteren.

Ik vloek, vast. Breng ze allebei met een spoor modder en zand achter zich aan naar buiten om hun kleren uit te kloppen, uit te trekken als blijkt dat kloppen geen zin heeft. Ik ruim met stoffer en blik de ergste schade op en sleur vervolgens de stofzuiger tevoorschijn om het huis in elk geval een beetje toonbaar terug aan de mama van de kinderen over te dragen. Liam en Elin zitten tijdens deze met boosheid gekruide schoonmaakstorm een tikje timide in de kamer. Met de stofzuiger terug op zijn plek en mijn hoofd weer wat op orde, loop ik naar ze toe.
'Sorry', mompelt Liam direct.
Ik strijk hem over zijn haren.
Elin zit stilletjes op de bank.
'Ik doe altijd alles wat iedereen zegt', legt ze me uit wanneer ik naar haar toe loop. 'Ook de gemene dingen.'
Ik snap het en dat zeg ik haar. Ze zucht tevreden.

Wanneer ik voor de tweede keer mijn jas aantrek om naar huis te gaan, komt Liam met een luide kreet aanrennen.
'Eerst een knuffel, opa.'
En dat doen we.


Voor aankondigingen van nieuwe opastukkies, volg mijn Facebookpagina.