Vriend
Op het opabankje

Oudemannengezeur, pensionadogedachtes en opa-ervaringen.

Vriend

14 juni 2018

Kleindochter Elin (2) zit ergens mee, ik zie het aan de manier waarop ze telkens vlak voor me komt staan en me vervolgens zonder tekst of toelichting recht in de ogen kijkt. Als een open uitnodiging voor een vraag, denk ik. Dus stel ik er een.
'Hoe is het met je, lieverd?'
'Ik heb een vriend', vertelt ze meteen na deze opening.
'Meid, wat leuk', zeg ik.
Ik had van mijn dochter al gehoord dat ze de dag ervoor vol trots van de peuterspeelzaal was thuisgekomen met de mededeling dat ze vrienden was geworden met een klasgenootje. Maar nu kijkt ze er bedrukt bij, draait op haar voeten voor me heen en weer en pulkt op een manier aan haar kleren die er op wijst dat haar verhaal nog niet verteld is.
'Is het een leuke vriend?', vraag ik.
Dan wordt ze pas ronduit verdrietig.
'Ik weet niet meer wie het is', zegt ze.
'Ach jee. Weet je de naam niet meer?'
'Nee. Wil je het voor me vragen?'
'Natuurlijk. Of mama kan het doen als ze je morgen brengt?'
'Ja, want ik heb er maar eentje.'
'Eén vriend bedoel je?'
'Ja. En Liam natuurlijk', meldt ze de vriendschap met haar grote broer enigszins terloops.
'En Sophie?', vraag ik.
Ze kijkt eens naar haar babyzusje die vlak bij onze voeten lichtwanhopige pogingen doet om op buik en knietjes in de gewenste richting vooruit te komen.
'Nee, die kan niet', zegt ze dan en haalt haar schoudertjes op. 'Sophie is een baby.'
'Ah. Ik snap het.'
Ze kijkt nog even peinzend voor zich uit, nog steeds op zoek naar die naam vermoed ik.
'Weet je het niet meer?', vraag ik.
'Nee', zegt ze verdrietig, 'en ik had die vriend net gemaakt.'


Voor aankondigingen van nieuwe opastukkies, volg mijn Facebookpagina.