Geld
Op het opabankje

Oudemannengezeur, pensionadogedachtes en opa-ervaringen.

Geld

17 september 2018

Het duurde even, maar na een keer of drie ontdekte ik een thema in de bezwete dromen waar ik de ene na de andere nacht uit wakker werd. Zorgen om geld en carrière, of liever: wat ik daarmee had gedaan.

Het thema is mij bekend, want toen mijn leven nog goeddeels moest aanvangen speelde het ook al, maar dan in de vorm van het vaste voornemen om geld, of de zorgen daarover, nooit mijn keuzes te laten bepalen. Dat veranderde gaandeweg. Natuurlijk vanwege de verantwoordelijkheid voor kinderen. Maar ook omdat ik al eerder moest toegeven dat heen en weer gecommandeerd worden in de spoelkeuken van specialiteitenrestaurant Les Quatre Canetons of mediteren in een dhoti aan de oever van de Ganges voor mij toch een beperkte houdbaarheid hadden.

Ik wilde meer. Wat ook lukte, maar niet zonder gestruikel langs afbrokkelende randen van het carrièrepad. Zoals die keer dat ik op verzoek van de hoofdredactie van De Tijd - toen nog zonder HP/ - een artikel over kleine familiebedrijfjes 'aanscherpte' zoals dat eufemistisch werd geformuleerd. Een reportage over vriendelijke mensen die me hun koffie en vertrouwen hadden geschonken, maar met hun verhalen niet helemaal pasten in de redactionele fatwah die het tijdschrift had afgekondigd tegen de toen zo geprezen economie van 'small is beautiful'. Het tegendeel moest bewezen - links-katholiek anno 1982, voor de historici. Dus het restje fixeer dat bij de meubelmaker in de gootsteen verdween en de overurenbetaling van de garagehouder die niet volgens de cao maar en famille was opgelost, moesten van kleine sfeertekeningen worden gepimpt tot de vet aangezette hoofdlijn van het verhaal. Ik deed het. Voor de poen, uiteraard. Maar vooral omdat ik zo een voet tussen de deur van de journalistieke Olympus hoopte te wrikken. De goden daar hadden weinig interesse in inschikken, zodat uiteindelijk alleen een handvol zilverlingen overbleef om de schande van mijn zelfverraad te dempen.

Die meubelmaker en die garagehouder, daar droom ik dus nog wel eens van. En zoals zij, is er nog wel een rijtje. Zo maar goed voor een nacht of drie-vier.


Voor aankondigingen van nieuwe opastukkies, volg mijn Facebookpagina.